Hikayeyi şiire çevirme kaşağı
Kaşağı Bir çiftlikte yaşardık; Hasan, Dadaruh, babam, ben. Çok severdik atları, koşardık yanlarına hemen. Dadaruh yapardı atlara tımar; İsterdik biz de yapalım azar azar. Bir gün aldım elime kaşağı, Gözlerim parladı, çıktım dışarı. Atlar kişnedi, tepindi yaparken tımar; Kırılıverdi birden, kaçtım apar topar. Babam sordu: "Kimdir bunu yapan?" "Hasan!" diye çıktı ağzımdan. Babam kızdı kardeşime o zaman; O ise masumdu, söylemedi yalan. Korktum hemen, suçumu söyleyemedim, Doğruyu konuşmaya cesaret edemedim. Suçu kardeşime attım düşünmeden; Vicdanım sızladı çok geçmeden. Derken kardeşim oldu kuş palazı, Sessizleşti bir anda o güzel yazı. Ben sakladım içimde bu sırrı; Sardı her yanımı vicdan azabı. Sabah olduğunda kardeşim öldü, Hayatım kara bulutlarla büründü. Çok pişmandım yaptığımdan; İş işten geçmişti şimdi çoktan. Anladım sonunda bu büyük gerçeği: Yalan karartır insanın...