Hikayeyi şiire çevirme kaşağı

 Kaşağı 

Bir çiftlikte yaşardık; Hasan, Dadaruh, babam, ben. 

Çok severdik atları, koşardık yanlarına hemen. 

Dadaruh yapardı atlara tımar; 

İsterdik biz de yapalım azar azar.

Bir gün aldım elime kaşağı, 

Gözlerim parladı, çıktım dışarı. 

Atlar kişnedi, tepindi yaparken tımar;

 Kırılıverdi birden, kaçtım apar topar.

Babam sordu: "Kimdir bunu yapan?"

 "Hasan!" diye çıktı ağzımdan. 

Babam kızdı kardeşime o zaman; 

O ise masumdu, söylemedi yalan.

Korktum hemen, suçumu söyleyemedim, Doğruyu konuşmaya cesaret edemedim. 

Suçu kardeşime attım düşünmeden; 

Vicdanım sızladı çok geçmeden.

Derken kardeşim oldu kuş palazı, 

Sessizleşti bir anda o güzel yazı. 

Ben sakladım içimde bu sırrı; 

Sardı her yanımı vicdan azabı.

Sabah olduğunda kardeşim öldü, 

Hayatım kara bulutlarla büründü. 

Çok pişmandım yaptığımdan; 

İş işten geçmişti şimdi çoktan.

Anladım sonunda bu büyük gerçeği: 

Yalan karartır insanın yüreğini. 

Doğruluk en değerli hazinedir hayatta; 

Mutluluk bulunur ancak dürüstlükte, doğrulukta.

Bu hikâye anlatır herkese açıkça: 

İnsan yalandan kaçınmalı hızlıca. 

Bir anlık korkuyla söylenen sözler, 

İnsanlarda bırakır derin izler.

Ceylin Naz Demir

10-D  890